In memoriam: Jacomien Wabeke

Met een bedroefd hart laten wij weten dat Jacomien Wabeke op dinsdag 14 februari 2017 in vrede is overleden.

Jacomien was een inspirerende en geliefde leraar aan de school voor Zijnsoriëntatie. Als lid van het dagelijks bestuur leidde ze de school op een rustige en koersvaste manier. Ze was een fijne collega om mee samen te werken. We zullen haar missen en ze zal altijd bij ons blijven horen.

Dank je wel, lieve Jacomien, voor alles.


In geluk geboren
In geluk geleefd
In geluk losgelaten
In geluk definitief thuis gekomen


Afscheid van Jacomien als leraar van de school

In oktober kreeg Jacomien de uitslag dat er uitzaaiingen bij haar geconstateerd waren. Voor haar stond direct vast dat ze wilde kiezen voor kwaliteit van leven. Ze wilde heel graag zo lang mogelijk haar werk voortzetten met de nieuwe eerstejaarsgroep 1K van de Zijnstraining op de school voor Zijnsoriëntatie. Daarnaast wilde ze samen met haar partner hun leven op een goede en fijne manier invullen, wetende dat haar tijd beperkt zou zijn.

Tot net voor de kerst heeft Jacomien haar werk als leraar voor groep 1K met heel veel inspiratie, liefde en plezier vorm kunnen geven. Direct na de kerst werd door onderzoekingen in het ziekenhuis definitief helder dat de chemokuren en de medicatie geen effect hebben gehad. Hoe pijnlijk die uitslag ook was; het gaf Jacomien op een bepaalde manier ook rust dat nu definitief vastgesteld was wat ze zelf al voelde.

Net na de kerst planden we samen met Jacomien een bijeenkomst op de school voor de huidige en oud-studenten van Jacomien, om stil te staan bij haar afscheid als leraar van de school en de droevige reden daarvan. Helaas ging haar fysieke conditie snel achteruit. Zoals zij zelf schreef: “Al met al haalt de werkelijkheid ons telkens weer in en weten we eigenlijk nooit waar we aan toe zijn. We worden er aardig goed in om niet ver vooruit te kijken en alle wendingen op te vangen in een rust die ten diepste onverstoorbaar is.”

De bijeenkomst met studenten hebben we op vrijdag 13 januari toch door laten gaan. Het afscheid van Jacomien raakt ons immers allemaal persoonlijk, ieder op een eigen manier. En tegelijkertijd raakt het ons ook als holon, als gemeenschap van studenten en leraren verbonden aan de school. Het was voor ons en voor de studenten heel waardevol om daar als gemeenschap bij stil te staan: in verbondenheid met Jacomien en vanuit verlichte presentie en compassie voor hoe het is. Als holon waarin wij ons verbonden weten, als gebaar naar elkaar en naar Jacomien als leraar van de school.

Jacomien schreef voor deze bijeenkomst een brief aan haar studenten en haar collega’s. Marion Beugels heeft deze brief namens Jacomien voorgedragen. Deze brief delen we – met toestemming van Jacomien – ook op deze plaats.


Brief van Jacomien aan haar studenten en collega’s

Lieve studenten,
lieve assistenten, medeleraren en padcoachbegeleiders,
lieve mensen van het kantoor,
lieve Marion, Iene en Hans,

Toen ik eind december moest besluiten om mijn werk als leraar aan de school neer te leggen, voelde ik me ingehaald door de tijd. Nu vanavond is dat weer het geval. Ik was zo graag hier bij jullie geweest, om jullie ‘in de ogen te kijken’ zoals ik in de uitnodiging al zei. Maar de afgelopen week belandde ik in het ziekenhuis, ik had longontsteking en de antibiotica deden hun werk niet goed. Inmiddels ben ik een beetje opgeknapt en weer thuis, maar zodanig verzwakt dat ik niet meer in staat ben om de tocht naar Utrecht te ondernemen.

Het gaat te snel! Ik schrik zelf steeds weer van het tempo waarin mijn toestand achteruit holt. En het spijt me dat ik jullie ook heb laten schrikken, studenten van groep 1K. We waren net lekker op dreef, we leerden elkaar kennen, ik begon van jullie te houden en nu moeten we elkaar alweer laten gaan!
Ik ben ontzettend blij dat jullie bij Famke als nieuwe leraar in goede, geïnspireerde handen zijn en dat Pauline, Maya en Guus zullen blijven assisteren. En natuurlijk zijn jullie ook in goede handen bij Annet, Jeroen en Wilma als padcoachbegeleiders.

Voor alle aanwezige studenten geldt dat ik ongelofelijk trots ben dat ik een rol heb mogen spelen bij jullie gang op het Zijnsgeoriënteerde pad. Dat IK het mocht zijn die jou kon laten ruiken aan, en proeven van ons prachtige gedachtegoed.
Het was een groot verlangen van mij om niet alleen in mijn eigen praktijk mensen te begeleiden, maar ook op de school de functie van leraar uit te oefenen. Het is zo eervol om directe vertegenwoordiger van Hans Knibbe te mogen zijn!
‘Bestemming bereikt’ dacht ik dit najaar telkens als ik op school aan het werk was. Ik ben heel dankbaar dat ik dit de afgelopen jaren heb mogen doen, ook al was het dan te kort naar mijn zin… veel te kort!

Iene en Famke, ik ben jullie dankbaar, omdat jullie leraar en voorganger voor me waren.
Hans, ik dank jou voor het vertrouwen dat je in me stelde, de steun die je me gaf en de nabije begeleiding waar ik zoveel van leerde. Ik dank jou überhaupt voor alle jaren dat ik jouw student mocht zijn, zonder jou als Leraar was ik nooit zo diep geland in gewaarzijn en had ik nooit de rol van leraar kunnen vervullen.
Lieve Marion, ook jij bent leraar op mijn pad, eerst letterlijk in die rol, later als liefdevolle, stimulerende en altijd weer intens inspirerende partner. Ook zonder jou had ik dit alles nooit gekund.

En jullie, lieve studenten, jullie zijn de parels aan de ketting die ik draag op dit pad. Stuk voor stuk wil ik jullie danken voor je bereidheid, je toewending en de liefde die je, al dan niet bewust, gaf door je open te stellen voor wat ik te zeggen had. Ik wens elk van jullie toe dat je vol vertrouwen voortgaat op dit pad en dat je, op jouw eigen manier, vindt wat ik gevonden heb: oneindige liefde, tijdloze schoonheid en onbegrensde vrijheid. Het is niet moeilijk, het is niet ver weg, het is wie je van nature al bent!
Al wat je nodig hebt is een diepe motivatie, een helder, steeds weer opnieuw bekrachtigd besluit om te blijven, wat er ook gebeurt, en nabije leraren aan wie je vol vertrouwen de leiding kunt geven. Dit zijn de elementen die voor mij doorslaggevend waren op mijn pad en ik wens jullie allen toe dat je in dit opzicht net zoveel doorzettingsvermogen en geluk zult hebben als ik.

Lieve mensen, ik ga jullie met pijn in mijn hart loslaten, maar óók in liefde. Zoals ik de door mij zo diep gevoelde verbinding met alle aspecten van dit aardse bestaan, uiteindelijk met pijn in mijn hart en in liefde zal loslaten. Wetende dat alles oplost in mijn verlichte aard, de alomvattende verlichte aard van alles en iedereen.

Dag lieve studenten,
dag lieve collega’s en medeleraren,
dag lieve Hans,
dag lieve Marion,
het ga jullie goed!